"Mama, wanneer eten we nog eens spruitjes?"
"Ik ben moe, mag ik nu al gaan slapen" (om 18u)
"Neen, dank u, daar heb ik nu geen zin in" (als antwoord op de vraag "wil je een snoepje?"
Posts tonen met het label Grotebroer. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Grotebroer. Alle posts tonen
zaterdag 29 augustus 2009
zaterdag 22 augustus 2009
Grotebroer, de filosoof
Reactie van grotebroer op het feit dat ik mijn portemonnee kwijt ben:
"dat gebeurt soms wel eens in het leven hé, soms verlies je wel eens iets"
"dat gebeurt soms wel eens in het leven hé, soms verlies je wel eens iets"
vrijdag 24 juli 2009
Kronkeldiedonkel
Echt, soms vraag ik mij af hoe grotebroer de wereld eigenlijk ziet *zucht*
BB: De oudste mens die ooit geleefd heeft, was Jeanne Calment. Dat was een mevrouw in Frankrijk, die 122 jaar is geworden. Er is nog nooit op de hele wereld iemand anders geweest die zo oud is geworden als die mevrouw.
grotebroer: Ik ga dat ook worden. Of neen. Dat zal niet gaan. Want kijk, ik heb hier een muggenbeet.
BB: De oudste mens die ooit geleefd heeft, was Jeanne Calment. Dat was een mevrouw in Frankrijk, die 122 jaar is geworden. Er is nog nooit op de hele wereld iemand anders geweest die zo oud is geworden als die mevrouw.
grotebroer: Ik ga dat ook worden. Of neen. Dat zal niet gaan. Want kijk, ik heb hier een muggenbeet.
maandag 22 juni 2009
Vakantieplanning
Voilà, een uurtje of 2 werk op zondagnamiddag en de hele grote vakantie is in een planning gegoten.
Wie is waar wanneer? Ik denk dat dat toch wel de hoofdvraag is bij vele gezinnen met kinderen als de grote vakantie wat dichterbij komt.
Hier gaan ze afwisselend naar speelplein/crèche, blijven ze eens een dagje thuis met mama of papa en mogen ze een paar keer naar bomma en bompa. Grotebroer gaat voor het eerst ook 2 weken op sportkamp van de gemeente, wel zonder buitenhuis overnachten. Na het voetbalkamp tijdens de herfstvakantie van vorig jaar, hebben we met een paar mama's onze zonen terug samen ingeschreven.
Het werkt in ieder geval wel: grotebroer stond gisterenavond nachtjes te tellen tot de vakantie en deze middag wilde hij al een kruis zetten over vandaag.
zondag 21 juni 2009
7 jaar!
Wie 7 wordt, verdient 7 feestjes, aldus de redenering van grotebroer.
We hebben ons best gedaan, maar verder dan 4 feestjes zijn we niet geraakt.
Op school (trakteren met ijsjes)
thuis (met bommi en bompi)
thuis (met de vriendjes van de klas)
gaan bowlen:
We hebben ons best gedaan, maar verder dan 4 feestjes zijn we niet geraakt.
Op school (trakteren met ijsjes)
thuis (met bommi en bompi)
thuis (met de vriendjes van de klas)
gaan bowlen:
dinsdag 31 maart 2009
Dat is saai
Eindelijk ben ik erachter gekomen dat grotebroer met "dat is saai" of "ik vind dat saai" wil zeggen dat hij er bang voor is, dat hij niet weet waar hij zich aan kan verwachten, dat het hem afschrikt en daarom kiest om zijn verdedigingsmechanisme in gang te zetten. En omdat hij zijn angst niet kan verwoorden, gebruikt hij een zinnetje dat hij waarschijnlijk ooit eens heeft opgepikt van iemand in een situatie die voor die persooon saai was.
vrijdag 13 maart 2009
Ook nog trots
op grotebroer, want sinds woensdag kan hij fietsen zonder zijwieltjes!!!
We hadden het eigenlijk kunnen weten, dat hij zelf zijn "moment de gloire" zou gekozen hebben. Stappen deed hij ook pas toen hij bijna 18 maanden was, van de ene dag op de andere. Rechtgestaan, beginnen stappen en nooit meer gestopt :-)
Idem dus met het fietsen: twee keer heen en weer in de straat gefietst met papa die hem vasthield door middel van een sjaal (onder zijn armen gebonden). De derde keer hield papa enkel nog het uiteinde vast en de vierde keer fietste hij alleen.
En nu gaat hij er als een speer vandoor, het lijkt wel of hij nooit anders gedaan heeft.
Hier hangt hij nog aan de sjaal:
En hier kan hij het al helemaal alleen:
We hadden het eigenlijk kunnen weten, dat hij zelf zijn "moment de gloire" zou gekozen hebben. Stappen deed hij ook pas toen hij bijna 18 maanden was, van de ene dag op de andere. Rechtgestaan, beginnen stappen en nooit meer gestopt :-)
Idem dus met het fietsen: twee keer heen en weer in de straat gefietst met papa die hem vasthield door middel van een sjaal (onder zijn armen gebonden). De derde keer hield papa enkel nog het uiteinde vast en de vierde keer fietste hij alleen.
En nu gaat hij er als een speer vandoor, het lijkt wel of hij nooit anders gedaan heeft.
Hier hangt hij nog aan de sjaal:
En hier kan hij het al helemaal alleen:
zaterdag 20 december 2008
Trots
Heb ik al gezegd dat grotebroer donderdag zijn tweede rapport kreeg?
En dat hij maar liefst 3% gestegen was?
En dat hij nu 91% had en wij ongelooflijk trots op hem zijn?
Wel, bij deze dus...
En dat hij maar liefst 3% gestegen was?
En dat hij nu 91% had en wij ongelooflijk trots op hem zijn?
Wel, bij deze dus...
donderdag 18 december 2008
Woordenboek
Grotebroer zegt:
poppententater (poppentheater)
Kleinebroer zegt:
pottopitti-auto (politie-auto)
poepapoepa-op (hoebahoebahoeba hop hop hop, zoals in dit liedje)
waap (schaap)
owewant (olifant)
weeuw (leeuw)
mama jinge (mama, je moet een liedje zingen)
weesje in? (Zit er vlees in? - anders wil hij niet eten, onze carnivoor)
muwuf (smurf)
wiwipoe (Winnie de Poeh)
poppententater (poppentheater)
Kleinebroer zegt:
pottopitti-auto (politie-auto)
poepapoepa-op (hoebahoebahoeba hop hop hop, zoals in dit liedje)
waap (schaap)
owewant (olifant)
weeuw (leeuw)
mama jinge (mama, je moet een liedje zingen)
weesje in? (Zit er vlees in? - anders wil hij niet eten, onze carnivoor)
muwuf (smurf)
wiwipoe (Winnie de Poeh)
maandag 24 november 2008
Meeloper
Vandaag had grotebroer in de nabewaking onder zijn voeten gekregen omdat hij zijn busje appelsap aan het uitgieten was in een plas.
Op de vraag waarom hij nu toch zoiets deed, antwoordde hij:
"omdat de andere kinderen dat grappig vonden"
En helaas, pindakaas, dat is dus niet de eerste keer dat hij zich laat opjutten door anderen :-(
Volgend punt op de agenda van de GON-begeleiding dus...
Op de vraag waarom hij nu toch zoiets deed, antwoordde hij:
"omdat de andere kinderen dat grappig vonden"
En helaas, pindakaas, dat is dus niet de eerste keer dat hij zich laat opjutten door anderen :-(
Volgend punt op de agenda van de GON-begeleiding dus...
woensdag 19 november 2008
Update
Grotebroer maakte de afgelopen weken enkele heel belangrijke momenten mee in zijn leven:
- de stap naar het eerste leerjaar
- een juf waar hij begin oktober al terug afscheid van moest nemen
- zijn juf die dan begin oktober terugkwam uit bevallingsverlof
- een juf die speciaal voor hem elke dinsdag even langskomt (gon-begeleiding)
- stress en drukte waardoor hij af en toe blokkeert en onder zijn bank kruipt
- een beloningssysteem waarmee hij tv- en computerminuten kan verdienen (én dat heel goed werkt)
- de sportacademie van Kapellen waar hij vol enthousiasme elke dinsdagavond naartoe gaat en waar hij zich heel goed heeft weten aanpassen in de groep
- het voetbalkamp in Merksem waar hij tijdens de herfstvakantie met 2 klasvriendjes naartoe is gegaan (3 dagen van 9u - 16u), waar hij de tijd van zijn leven heeft beleefd en een échte medaille én een leren voetbal heeft gekregen, maar vooral waar hij weer een stapje dichter naar zijn zelfstandig-zijn heeft gezet (en waar wij dan weer méér dan apetrots op zijn)
- zijn allereerste rapport, een heel goed rapport zelfs!
Hij heeft het moeilijk, dat wel. Thuis gaat het de ene week al wat beter dan de andere. Kleinebroer werkt hem soms wel op de zenuwen en ik betrap me erop dat ik heel vaak moet gendarmen tussen die twee. Op school heeft hij al een paar keer een echte blokkering gehad, waarbij hij onder zijn bank kruipt met de ogen toe en de handen op de oren. Voor ons een schok om te horen, zulk gedrag heeft hij thuis nooit. Gelukkig zijn wij meer dan tevreden over de opvang van problemen door de school, we hebben ook al enkele evaluatievergaderingen gehad, samen met directie, CLB, gon-begeleiding en het zorgteam van de school. Hij heeft nu een speciale plaats gekregen in de klas, in een prikkelarme hoek en aan de zijkant van zijn bank is een plaat gevezen waardoor hij rechts ook niet meer wordt afgeleid door de bewegingen van andere kinderen (hij ziet eigenlijk zo goed als alleen de juf nog). Voor de momenten dat het te druk is voor hem qua lawaai (waar hij supergevoelig voor is), heeft hij een koptelefoon gekregen die hij dan mag opzetten (en die filtert dan het ergste geluid weg). Sinds die aanpassingen heeft hij geen blokkage meer gehad, misschien toeval, maar we zijn optimistisch.
Ik vind het wel bewonderenswaardig dat de school al die moeite wil doen om grotebroer het zo aangenaam mogelijk te maken in de klas. Wij stonden in het begin toch wat sceptisch tegenover deze school, die in de omgeving bekend staat als heel prestatiegericht. Het doet ons dan ook heel veel deugd dat dit niet waar is en dat zij bereid zijn om ons kind met extra aandacht en zorgen te omringen zodat hij zich goed en gelukkig blijft voelen. Want daar draait het wel om hé, dat hij zich goed moet voelen. En dat is voorlopig wel het geval, hij gaat nog altijd dolgraag naar school, al wordt hij wel moe omdat hij zoveel moet werken nu :-)
- de stap naar het eerste leerjaar
- een juf waar hij begin oktober al terug afscheid van moest nemen
- zijn juf die dan begin oktober terugkwam uit bevallingsverlof
- een juf die speciaal voor hem elke dinsdag even langskomt (gon-begeleiding)
- stress en drukte waardoor hij af en toe blokkeert en onder zijn bank kruipt
- een beloningssysteem waarmee hij tv- en computerminuten kan verdienen (én dat heel goed werkt)
- de sportacademie van Kapellen waar hij vol enthousiasme elke dinsdagavond naartoe gaat en waar hij zich heel goed heeft weten aanpassen in de groep
- het voetbalkamp in Merksem waar hij tijdens de herfstvakantie met 2 klasvriendjes naartoe is gegaan (3 dagen van 9u - 16u), waar hij de tijd van zijn leven heeft beleefd en een échte medaille én een leren voetbal heeft gekregen, maar vooral waar hij weer een stapje dichter naar zijn zelfstandig-zijn heeft gezet (en waar wij dan weer méér dan apetrots op zijn)
- zijn allereerste rapport, een heel goed rapport zelfs!
Hij heeft het moeilijk, dat wel. Thuis gaat het de ene week al wat beter dan de andere. Kleinebroer werkt hem soms wel op de zenuwen en ik betrap me erop dat ik heel vaak moet gendarmen tussen die twee. Op school heeft hij al een paar keer een echte blokkering gehad, waarbij hij onder zijn bank kruipt met de ogen toe en de handen op de oren. Voor ons een schok om te horen, zulk gedrag heeft hij thuis nooit. Gelukkig zijn wij meer dan tevreden over de opvang van problemen door de school, we hebben ook al enkele evaluatievergaderingen gehad, samen met directie, CLB, gon-begeleiding en het zorgteam van de school. Hij heeft nu een speciale plaats gekregen in de klas, in een prikkelarme hoek en aan de zijkant van zijn bank is een plaat gevezen waardoor hij rechts ook niet meer wordt afgeleid door de bewegingen van andere kinderen (hij ziet eigenlijk zo goed als alleen de juf nog). Voor de momenten dat het te druk is voor hem qua lawaai (waar hij supergevoelig voor is), heeft hij een koptelefoon gekregen die hij dan mag opzetten (en die filtert dan het ergste geluid weg). Sinds die aanpassingen heeft hij geen blokkage meer gehad, misschien toeval, maar we zijn optimistisch.
Ik vind het wel bewonderenswaardig dat de school al die moeite wil doen om grotebroer het zo aangenaam mogelijk te maken in de klas. Wij stonden in het begin toch wat sceptisch tegenover deze school, die in de omgeving bekend staat als heel prestatiegericht. Het doet ons dan ook heel veel deugd dat dit niet waar is en dat zij bereid zijn om ons kind met extra aandacht en zorgen te omringen zodat hij zich goed en gelukkig blijft voelen. Want daar draait het wel om hé, dat hij zich goed moet voelen. En dat is voorlopig wel het geval, hij gaat nog altijd dolgraag naar school, al wordt hij wel moe omdat hij zoveel moet werken nu :-)
donderdag 7 augustus 2008
Pffffffffffffffffff
't Is precies niet mijn tijd van het jaar, de laatste weken. Als ik niet zou wegsmelten van de ondraaglijke hitte, zou ik het zelfs de "winterblues" durven noemen.
Nog enkele dagen en we vertrekken op vakantie.
Jeuj, zou je denken. Neen dus. Ik ben aan het stressen. En nog geen klein beetje.
Volledig in overdrive raas ik rond als een kip zonder kop, ruim hier wat op, zwier daar wat weg, haal ginder nog wat overhoop en zoek overal naar vanalles en vind nergens iets terug.
Grotebroer vindt de laatste dagen precies zijn draai niet. Is het de spanning van het aftellen naar ons vertrek? Of het begin van het nieuwe schooljaar en de overstap naar de lagere school? Ligt het aan de warmte? Wie zal het zeggen. Als je vraagt wat er scheelt, zegt hij "niks". Maar hij komt wel opvallend veel en vaak even contact zoeken. Een kus op mijn arm, een aai op mijn rug, een hoofd tegen mijn been. Kon ik maar in zijn hoofdje kijken om te zien wat hij voelt, wat hem bezighoudt. Ik ben wel heel blij dat het thema "doodgaan" even naar de achtergrond is verdwenen, want daar heeft hij de laatste weken heel veel aandacht aan besteed. Geen idee waar de fascinatie zo plots vandaan kwam, maar je eigen kind horen zeggen dat het wel graag wil doodgaan omdat dat leuk is en hij dan naar de hemel kan om te spelen in de wolken, komt hard aan en zorgt zelfs dat mama, die normaal gezien op alles wel een antwoord klaar heeft, met haar mond vol tanden staat en niet beter weet dan heel boos te worden.
Kleinebroer doet er nog eens een schepje bovenop en ondergaat volgens mij fase rood van de peuterpuberteit. Slaan, bijten, roepen, driftbuien, het hele gamma aan supernanny-scènes is hier de revue al gepasseerd. Waar grotebroer zowat het voorbeeldigste en rustigste kind van de hele wereld was, is kleinebroer een ware challenge voor ons geduld en uithoudingsvermogen. Natuurlijk, zoals TB het zegt: "misschien hadden we toen al moeten zien dat grotebroer "anders" was en hebben we nu met kleinebroer een echte typische peuterjongen in huis". Ja, dat kan hij wel zeggen. Maar ik vind het niet leuk. En bovendien héél vermoeiend.
Zijn woordenschat gaat er echter met rasse schreden op vooruit:
ondertussen roept hij eindelijk naar zijn grotebroer: Ama!
Al lijkt het er in de verste verte nog niet op, het is al een begin.
Verder:
ta-to: tractor
po-poe: pompoen
mo-mo: moto
auto zegt hij nu echt heel mooi
koe
pappe: pakken (als ik hem moet oppakken, met de armpjes hoog in de lucht gestoken)
ditte: ik wil dit (en hij wijst er ook naar)
Amm: An
Oji: Yorick
Oja: Carola
Liewe: Lieve
Pa-pa-paa: papegaai
toeni: Toontje
Nog enkele dagen en we vertrekken op vakantie.
Jeuj, zou je denken. Neen dus. Ik ben aan het stressen. En nog geen klein beetje.
Volledig in overdrive raas ik rond als een kip zonder kop, ruim hier wat op, zwier daar wat weg, haal ginder nog wat overhoop en zoek overal naar vanalles en vind nergens iets terug.
Grotebroer vindt de laatste dagen precies zijn draai niet. Is het de spanning van het aftellen naar ons vertrek? Of het begin van het nieuwe schooljaar en de overstap naar de lagere school? Ligt het aan de warmte? Wie zal het zeggen. Als je vraagt wat er scheelt, zegt hij "niks". Maar hij komt wel opvallend veel en vaak even contact zoeken. Een kus op mijn arm, een aai op mijn rug, een hoofd tegen mijn been. Kon ik maar in zijn hoofdje kijken om te zien wat hij voelt, wat hem bezighoudt. Ik ben wel heel blij dat het thema "doodgaan" even naar de achtergrond is verdwenen, want daar heeft hij de laatste weken heel veel aandacht aan besteed. Geen idee waar de fascinatie zo plots vandaan kwam, maar je eigen kind horen zeggen dat het wel graag wil doodgaan omdat dat leuk is en hij dan naar de hemel kan om te spelen in de wolken, komt hard aan en zorgt zelfs dat mama, die normaal gezien op alles wel een antwoord klaar heeft, met haar mond vol tanden staat en niet beter weet dan heel boos te worden.
Kleinebroer doet er nog eens een schepje bovenop en ondergaat volgens mij fase rood van de peuterpuberteit. Slaan, bijten, roepen, driftbuien, het hele gamma aan supernanny-scènes is hier de revue al gepasseerd. Waar grotebroer zowat het voorbeeldigste en rustigste kind van de hele wereld was, is kleinebroer een ware challenge voor ons geduld en uithoudingsvermogen. Natuurlijk, zoals TB het zegt: "misschien hadden we toen al moeten zien dat grotebroer "anders" was en hebben we nu met kleinebroer een echte typische peuterjongen in huis". Ja, dat kan hij wel zeggen. Maar ik vind het niet leuk. En bovendien héél vermoeiend.
Zijn woordenschat gaat er echter met rasse schreden op vooruit:
ondertussen roept hij eindelijk naar zijn grotebroer: Ama!
Al lijkt het er in de verste verte nog niet op, het is al een begin.
Verder:
ta-to: tractor
po-poe: pompoen
mo-mo: moto
auto zegt hij nu echt heel mooi
koe
pappe: pakken (als ik hem moet oppakken, met de armpjes hoog in de lucht gestoken)
ditte: ik wil dit (en hij wijst er ook naar)
Amm: An
Oji: Yorick
Oja: Carola
Liewe: Lieve
Pa-pa-paa: papegaai
toeni: Toontje
maandag 28 juli 2008
Prins en Prinses
Al zolang ik mij kan herinneren, noemt grotebroer mij zijn "prinses" en is hij mijn "prins". Hoe dat zo gekomen is, kan ik mij niet meer herinneren, maar ik vind het wel lief en het maakt mijn dag altijd weer goed. Ook ben ik maandenlang de vrouw van zijn dromen geweest, want hij wilde alleen maar met mij trouwen als hij later groot was.
Onderweg naar de markt vorige week hadden we volgend gesprek:
grotebroer: "Mama, jij bent nog altijd mijn liefste prinses"
mama: "Dat is lief hoor, jongen, jij bent nog altijd mijn liefste prins"
grotebroer: "Voor altijd en eeuwig?"
mama: "Ja, voor altijd en eeuwig".
grotebroer: "Maar ik ga wel niet meer met u trouwen hoor".
Oei? Was de grote liefde voorbij? Was er een nieuwe vlam in zijn leven?
mama: "Oh... Zie je mama dan niet meer graag?"
grotebroer: "Jawehel... maar dat was niet echt hé, mama, dat was maar om te spelen"
We wandelen verder in stilte, tot plots:
grotebroer: "En daarbij, ik ga nooit trouwen. Want dan moet ik kussen en dat vind ik vies".
Voilà, dat is dan ook weer duidelijk.
Onderweg naar de markt vorige week hadden we volgend gesprek:
grotebroer: "Mama, jij bent nog altijd mijn liefste prinses"
mama: "Dat is lief hoor, jongen, jij bent nog altijd mijn liefste prins"
grotebroer: "Voor altijd en eeuwig?"
mama: "Ja, voor altijd en eeuwig".
grotebroer: "Maar ik ga wel niet meer met u trouwen hoor".
Oei? Was de grote liefde voorbij? Was er een nieuwe vlam in zijn leven?
mama: "Oh... Zie je mama dan niet meer graag?"
grotebroer: "Jawehel... maar dat was niet echt hé, mama, dat was maar om te spelen"
We wandelen verder in stilte, tot plots:
grotebroer: "En daarbij, ik ga nooit trouwen. Want dan moet ik kussen en dat vind ik vies".
Voilà, dat is dan ook weer duidelijk.
zondag 29 juni 2008
Op kamp
Benieuwd hoe grotebroer het ervan af bracht tijdens zijn nachtje kamperen op school?
Een beknopt verslag en enkele leuke foto's (wie vindt grotebroer?) vinden jullie HIER.
Tegen 22u30 sliep hij eindelijk in. Tegen 2u30 was hij terug klaarwakker door de muggen (waar hij toch zo bang van is, domme mama die dat vergeten te melden was tegen de juf), om dan de verdere nacht slechts hazeslaapjes te doen tot het alweer (veel te vroeg) licht werd. Toen ik hem woensdagmiddag naar boven bracht, sliep hij halverwege de trap al in mijn armen, het arm schaap.
Ongelooflijk ook hoe de juf alweer haar uiterste best heeft gedaan om zijn slaapritme te respecteren (door het gedetailleerd instructieblad dat ik haar op verzoek had meegegeven). Vermits grotebroer nog altijd in slaap valt met zijn Winnie The Pooh-projector, mocht ik hem meegeven. Achteraf blijkt dat ze er met alle kindjes samen naar gekeken en geluisterd hebben en dat ze het allemaal heel leuk vonden. Sommige kindjes hebben zelfs ook al zoiets gevraagd aan hun ouders, nu maar hopen dat ik daar geen problemen mee ga krijgen.
Maar hij vond het dus leuk en dat vinden wij het voornaamste. Hij heeft ons wel heel erg gemist (tot in de ruimte, voorbij de hemel en helemaal terug tot in Australië), was even verdrietig, maar wilde toch proberen om het leuk te vinden en is dan maar heel flink gebleven.
En of wij dat flink vinden, we zijn trots op onze jongen!
Een beknopt verslag en enkele leuke foto's (wie vindt grotebroer?) vinden jullie HIER.
Tegen 22u30 sliep hij eindelijk in. Tegen 2u30 was hij terug klaarwakker door de muggen (waar hij toch zo bang van is, domme mama die dat vergeten te melden was tegen de juf), om dan de verdere nacht slechts hazeslaapjes te doen tot het alweer (veel te vroeg) licht werd. Toen ik hem woensdagmiddag naar boven bracht, sliep hij halverwege de trap al in mijn armen, het arm schaap.
Ongelooflijk ook hoe de juf alweer haar uiterste best heeft gedaan om zijn slaapritme te respecteren (door het gedetailleerd instructieblad dat ik haar op verzoek had meegegeven). Vermits grotebroer nog altijd in slaap valt met zijn Winnie The Pooh-projector, mocht ik hem meegeven. Achteraf blijkt dat ze er met alle kindjes samen naar gekeken en geluisterd hebben en dat ze het allemaal heel leuk vonden. Sommige kindjes hebben zelfs ook al zoiets gevraagd aan hun ouders, nu maar hopen dat ik daar geen problemen mee ga krijgen.
Maar hij vond het dus leuk en dat vinden wij het voornaamste. Hij heeft ons wel heel erg gemist (tot in de ruimte, voorbij de hemel en helemaal terug tot in Australië), was even verdrietig, maar wilde toch proberen om het leuk te vinden en is dan maar heel flink gebleven.
En of wij dat flink vinden, we zijn trots op onze jongen!
dinsdag 24 juni 2008
Woordenboek
grotebroer zegt:
een luchtdraaier (ventilator)
kleinebroer zegt:
mama
papa
ape (slapen)
pupa (bumba)
popa (hopla)
titi (flappie)
wiewe (lieve)
oa (carola)
tite (drinken of kindje)
een luchtdraaier (ventilator)
kleinebroer zegt:
mama
papa
ape (slapen)
pupa (bumba)
popa (hopla)
titi (flappie)
wiewe (lieve)
oa (carola)
tite (drinken of kindje)
Op kamp
Grotebroer blijft op school kamperen vanavond.
Een hele onderneming, 43 kleuters te slapen leggen in de turnzaal.
Gisterenavond hebben we zijn luchtmatras geïnstalleerd. Niet naast zijn beste vriendje, maar naast het bed van juf. Hij vroeg het zelf, de lieverd. Opmerkelijk hoe het toch weer duidelijk werd dat, ondanks zijn stoerdoenerij, hij onmiddellijk steun zocht bij zijn juf door haar arm vast te nemen en er kusjes op te geven. Voor mij het teken dat hij het er toch moeilijker mee heeft dan hij zelf laat uitschijnen. Zijn manier om te laten zien dat hij wel wil, maar toch bang is.
Ik heb er alle vertrouwen in, de juf heeft veel begrip voor zijn situatie. Hoe jong ze ook is, ze heeft op die paar maanden tijd het hart van zowel grotebroer als mij ingepalmd met haar geduld en nieuwsgierigheid. Ze heeft zich opengesteld voor onze goede raad en kwam ook zelf met haar vragen naar ons. Alles wilde ze weten om grotebroer op de juiste manier te begeleiden en stimuleren.
Of ik veel ga slapen vannacht, weet ik niet. Het is niet de eerste keer dat grotebroer uit logeren gaat. Ergens geloof ik in hem, mijn flinke jongen. Maar de gsm ligt al aan de lader om zeker opgeladen te zijn voor de lange, stille nacht.
Een hele onderneming, 43 kleuters te slapen leggen in de turnzaal.
Gisterenavond hebben we zijn luchtmatras geïnstalleerd. Niet naast zijn beste vriendje, maar naast het bed van juf. Hij vroeg het zelf, de lieverd. Opmerkelijk hoe het toch weer duidelijk werd dat, ondanks zijn stoerdoenerij, hij onmiddellijk steun zocht bij zijn juf door haar arm vast te nemen en er kusjes op te geven. Voor mij het teken dat hij het er toch moeilijker mee heeft dan hij zelf laat uitschijnen. Zijn manier om te laten zien dat hij wel wil, maar toch bang is.
Ik heb er alle vertrouwen in, de juf heeft veel begrip voor zijn situatie. Hoe jong ze ook is, ze heeft op die paar maanden tijd het hart van zowel grotebroer als mij ingepalmd met haar geduld en nieuwsgierigheid. Ze heeft zich opengesteld voor onze goede raad en kwam ook zelf met haar vragen naar ons. Alles wilde ze weten om grotebroer op de juiste manier te begeleiden en stimuleren.
Of ik veel ga slapen vannacht, weet ik niet. Het is niet de eerste keer dat grotebroer uit logeren gaat. Ergens geloof ik in hem, mijn flinke jongen. Maar de gsm ligt al aan de lader om zeker opgeladen te zijn voor de lange, stille nacht.
dinsdag 17 juni 2008
6 jaar!
Grotebroer wordt 6 jaar vandaag.
6 jaar van vreugde en verdriet, van lachen en plezier, van pijn en troosten, van oneindig veel houden-van "tot in de ruimte en voorbij de hemel".
De grote dag zelf is toen geëindigd met drama en paniek, maar een gelukkige afloop met veel gekrijs en een prachtige jongen als beloning voor het lange wachten. Ook de weken en maanden die erop volgden brachten een heuse rollercoaster van emoties met zich mee. Euforie, zwarte gaten, vlinders in de buik. Elke keer weer op en neer, van uitbundige blijdschap tot bodemloze uitzichtloosheid. Maar ook daar vochten we ons door.
Het laatste jaar bracht opnieuw een mallemolen op gang die ons tot het uiterste getest heeft. Ook nu weer brak ik even. Ook nu weer dacht ik "Waarom? Waarom jij? Waarom ik?".
Maar dan ben jij er weer. Zonnetje van mijn hart. Kindlief waar ik zoveel van hou. Mama huilt terwijl ze dit schrijft. Omdat ik eindelijk weet wat het is, die moederliefde waar alle boekjes over schrijven. Die roze wolk, het "mijn kind, schoon kind", de leeuwin die haar welp beschermen zal, koste wat het kost.
Want mama houdt van jou, lieve jongen. Heel veel. Zoveel dat het pijn doet soms. Als ik denk wat je nog te wachten staat in het leven. Ik zou je altijd en eeuwig willen beschermen tegen die boze harde wereld. Maar jij vindt zelf je weg wel, dat weet ik nu. Het is alleen zo moeilijk om je los te laten. Om je te zien vallen en weer opstaan.
Maar ik zal er zijn. Altijd. En eeuwig ook. Dat beloof ik je.
Gelukkige verjaardag, flinke vent.
6 jaar van vreugde en verdriet, van lachen en plezier, van pijn en troosten, van oneindig veel houden-van "tot in de ruimte en voorbij de hemel".
De grote dag zelf is toen geëindigd met drama en paniek, maar een gelukkige afloop met veel gekrijs en een prachtige jongen als beloning voor het lange wachten. Ook de weken en maanden die erop volgden brachten een heuse rollercoaster van emoties met zich mee. Euforie, zwarte gaten, vlinders in de buik. Elke keer weer op en neer, van uitbundige blijdschap tot bodemloze uitzichtloosheid. Maar ook daar vochten we ons door.
Het laatste jaar bracht opnieuw een mallemolen op gang die ons tot het uiterste getest heeft. Ook nu weer brak ik even. Ook nu weer dacht ik "Waarom? Waarom jij? Waarom ik?".
Maar dan ben jij er weer. Zonnetje van mijn hart. Kindlief waar ik zoveel van hou. Mama huilt terwijl ze dit schrijft. Omdat ik eindelijk weet wat het is, die moederliefde waar alle boekjes over schrijven. Die roze wolk, het "mijn kind, schoon kind", de leeuwin die haar welp beschermen zal, koste wat het kost.
Want mama houdt van jou, lieve jongen. Heel veel. Zoveel dat het pijn doet soms. Als ik denk wat je nog te wachten staat in het leven. Ik zou je altijd en eeuwig willen beschermen tegen die boze harde wereld. Maar jij vindt zelf je weg wel, dat weet ik nu. Het is alleen zo moeilijk om je los te laten. Om je te zien vallen en weer opstaan.
Maar ik zal er zijn. Altijd. En eeuwig ook. Dat beloof ik je.
Gelukkige verjaardag, flinke vent.
woensdag 21 mei 2008
Ik zie, ik zie, wat jij niet ziet
Deze week mocht ik nog maar eens vaststellen hoe vreemd de wereld wel niet moet zijn voor grotebroer.
Al maanden had ik het plan opgevat om zijn kleerkast te reorganiseren. Wat te klein was, moest eruit. Wat versleten was, moest eruit. Wat eindelijk kon gedragen worden, moest erin. Zomer moest vervangen worden door winter, daarna winter weer door zomer, om dan vast te stellen dat wat vorige zomer te groot was, nu alweer te klein was. Zucht, puf, blaas, het was een werkje dat ik altijd maar weer uitstelde.
Maar nu dus niet meer, ik was het beu en heb er werk van gemaakt. Alles mooi gesorteerd, gerangschikt, netjes gestapeld en geplooid, een plaatje om te zien!
De volgende ochtend maak ik grotebroer wakker, laat hem rustig opstaan en ga ondertussen kleinebroer al halen. Terwijl ik hem verschoon, roep ik naar grotebroer dat hij de kleertjes mag aandoen die ik heb klaargelegd, hij moet alleen maar een proper onderbroekje nemen uit de kast, want dat heb ik nog niet klaargelegd.
Na een tijdje ben ik bijna klaar met kleinebroer en ik vind het toch maar verdacht stil in de kamer van grotebroer. Ik vraag of alles in orde is.
- "Neen, mama, ik vind mijn onderbroekjes niet".
- "Ja zeg, er liggen er wel 20 in de kast, daar kan je toch niet naast zien?!"
- "Neen, mama, ze liggen niet in de schuif hoor, ik zie niks!"
Grotebroer wordt boos, ik hoor het aan zijn stem.
Als ik in zijn kamer kom, zie ik hem helemaal vertwijfeld staan, beteuterd zelfs. De lade staat open en ik zie, netjes gestapeld, massa's onderbroekjes liggen. Iets in mij zegt om niet boos te worden en dus plaag ik hem maar een beetje: "Zeg, clown, heb je je oogjes niet goed uitgewreven deze morgend? Wat zijn dit dan?" en triomfantelijk haal ik een onderbroekje uit de kast.
En het is dan pas dat ik het begrijp. Bij het zien van de niet-begrijpende blik van grotebroer. Niet-begrijpend omdat hij het ook niet kan begrijpen. Niet kan begrijpen dat de onderbroekjes, die mama sinds gisteren helemaal anders opplooit en er dus voor grotebroer niet meer uitzien als onderbroekjes maar wel als iets onbekend, eigenlijk toch wel onderbroekjes zijn.
En ik huil. Om mezelf. Omdat ik het nog altijd niet begrijp. Omdat ik hem nog altijd niet begrijp. En ik huil om hem. En om de grote boze wereld die voor hem zo onbegrijpbaar is.
Al maanden had ik het plan opgevat om zijn kleerkast te reorganiseren. Wat te klein was, moest eruit. Wat versleten was, moest eruit. Wat eindelijk kon gedragen worden, moest erin. Zomer moest vervangen worden door winter, daarna winter weer door zomer, om dan vast te stellen dat wat vorige zomer te groot was, nu alweer te klein was. Zucht, puf, blaas, het was een werkje dat ik altijd maar weer uitstelde.
Maar nu dus niet meer, ik was het beu en heb er werk van gemaakt. Alles mooi gesorteerd, gerangschikt, netjes gestapeld en geplooid, een plaatje om te zien!
De volgende ochtend maak ik grotebroer wakker, laat hem rustig opstaan en ga ondertussen kleinebroer al halen. Terwijl ik hem verschoon, roep ik naar grotebroer dat hij de kleertjes mag aandoen die ik heb klaargelegd, hij moet alleen maar een proper onderbroekje nemen uit de kast, want dat heb ik nog niet klaargelegd.
Na een tijdje ben ik bijna klaar met kleinebroer en ik vind het toch maar verdacht stil in de kamer van grotebroer. Ik vraag of alles in orde is.
- "Neen, mama, ik vind mijn onderbroekjes niet".
- "Ja zeg, er liggen er wel 20 in de kast, daar kan je toch niet naast zien?!"
- "Neen, mama, ze liggen niet in de schuif hoor, ik zie niks!"
Grotebroer wordt boos, ik hoor het aan zijn stem.
Als ik in zijn kamer kom, zie ik hem helemaal vertwijfeld staan, beteuterd zelfs. De lade staat open en ik zie, netjes gestapeld, massa's onderbroekjes liggen. Iets in mij zegt om niet boos te worden en dus plaag ik hem maar een beetje: "Zeg, clown, heb je je oogjes niet goed uitgewreven deze morgend? Wat zijn dit dan?" en triomfantelijk haal ik een onderbroekje uit de kast.
En het is dan pas dat ik het begrijp. Bij het zien van de niet-begrijpende blik van grotebroer. Niet-begrijpend omdat hij het ook niet kan begrijpen. Niet kan begrijpen dat de onderbroekjes, die mama sinds gisteren helemaal anders opplooit en er dus voor grotebroer niet meer uitzien als onderbroekjes maar wel als iets onbekend, eigenlijk toch wel onderbroekjes zijn.
En ik huil. Om mezelf. Omdat ik het nog altijd niet begrijp. Omdat ik hem nog altijd niet begrijp. En ik huil om hem. En om de grote boze wereld die voor hem zo onbegrijpbaar is.
zondag 27 april 2008
maandag 21 april 2008
Met/zonder
Enkele weken ben ik nu bezig met grotebroer het verschil aan te leren tussen "met" en "zonder".
Hardnekkig bleef hij de twee verkeerd gebruiken, zodat hij altijd een boterham "metzonder" boter vroeg of een appel "metzonder" schil.
Geen probleem voor een gewoon kind, die maken op een dag de juiste klik. Bij grotebroer zorgt zijn ASS echter voor een afwijkend woordbeeld waardoor hij het begrip gewoon niet vat. Soit, ik bespaar u de uitleg, maar neem het maar van mij aan dat het voor hem gewoon niet te snappen valt. Hij moet het dus gewoon aannemen, nazeggen en vanbuiten leren.
En zo werd het dus een spelletje. Elke keer grotebroer iets "metzonder" vroeg, verbeterde ik hem.
Maar ik gaf de moed niet op, want ik weet dat hij intelligent genoeg is en dat het bij hem gewoon wel lukt, ooit, op een dag.
Zondagochtend ligt grotebroer in ons bed. We soezelen nog wat verder, het is nog te vroeg om op te staan. Het is stil. Plots veert hij recht.
grotebroer: mama, weet je wat ik kan?
BB: neen, jongen, vertel het eens.
grotebroer: een appel... ZONDER schil!
Ik vlieg rond zijn nek en knuffel hem bijna plat! Zo trots ben ik op mijn flinke jongen! Eindelijk heeft hij het dus begrepen. En het is nog niet alles, hij gaat nog verder!
BB: flink zeg. En wat nog?
grotebroer: een citroen zonder schil!
BB: ook knap! En wat nog?
grotebroer: een mandarine zonder schil!
Ik besluit hem te testen:
BB: en wat zeg je dan als je een boterham wil waar geen boter op ligt?
grotebroer: een boterham... metzonder boter
Zucht.
Héle diepe zucht.
Woordbeeld "fruit zonder schil" is dus ok, nu de volgende categorie aanleren.
En naast trots ben ik toch ook weeral verdrietig.
Waarom moet het allemaal zo moeilijk gaan voor hem?
Hardnekkig bleef hij de twee verkeerd gebruiken, zodat hij altijd een boterham "metzonder" boter vroeg of een appel "metzonder" schil.
Geen probleem voor een gewoon kind, die maken op een dag de juiste klik. Bij grotebroer zorgt zijn ASS echter voor een afwijkend woordbeeld waardoor hij het begrip gewoon niet vat. Soit, ik bespaar u de uitleg, maar neem het maar van mij aan dat het voor hem gewoon niet te snappen valt. Hij moet het dus gewoon aannemen, nazeggen en vanbuiten leren.
En zo werd het dus een spelletje. Elke keer grotebroer iets "metzonder" vroeg, verbeterde ik hem.
Maar ik gaf de moed niet op, want ik weet dat hij intelligent genoeg is en dat het bij hem gewoon wel lukt, ooit, op een dag.
Zondagochtend ligt grotebroer in ons bed. We soezelen nog wat verder, het is nog te vroeg om op te staan. Het is stil. Plots veert hij recht.
grotebroer: mama, weet je wat ik kan?
BB: neen, jongen, vertel het eens.
grotebroer: een appel... ZONDER schil!
Ik vlieg rond zijn nek en knuffel hem bijna plat! Zo trots ben ik op mijn flinke jongen! Eindelijk heeft hij het dus begrepen. En het is nog niet alles, hij gaat nog verder!
BB: flink zeg. En wat nog?
grotebroer: een citroen zonder schil!
BB: ook knap! En wat nog?
grotebroer: een mandarine zonder schil!
Ik besluit hem te testen:
BB: en wat zeg je dan als je een boterham wil waar geen boter op ligt?
grotebroer: een boterham... metzonder boter
Zucht.
Héle diepe zucht.
Woordbeeld "fruit zonder schil" is dus ok, nu de volgende categorie aanleren.
En naast trots ben ik toch ook weeral verdrietig.
Waarom moet het allemaal zo moeilijk gaan voor hem?
Abonneren op:
Posts (Atom)
