Na twee weekjes deugddoende vakantie, zijn we gisterenavond terug thuisgekomen.
Terug de sleur van alledag.
12 machines was die moeten weggewerkt worden.
Rekeningen die plots "en masse" zijn binnengestroomd.
Kleinebroer die panische angsten krijgt bij het zien van zijn eigen bed en kamer, heel de boel bijeenkrijst en uiteindelijk bij ons op de kamer eindigt in zijn reisbedje mét het licht aan, terwijl ik heel de tijd lig te sjjjj-shen.
Maar vooral het vreselijke, niet te vatten nieuws dat Junior, speelkameraadje van kleinebroer in de crèche, enkele dagen geleden samen met zijn zusje, is vermoord door zijn eigen mama. Er zijn geen woorden voor. En zo'n drama's zijn altijd erg en doen mij altijd een beetje huilen. Maar als het zo dichtbij komt, ben je gewoon sprakeloos.
Lieve Junior, lieve Julie, slaap zacht, daarboven tussen de sterren...
vrijdag 29 augustus 2008
zondag 10 augustus 2008
Wedding Bells
Met veel plezier leenden wij onze bolderkar uit ter gelegenheid van het huwelijk van E. en R. op de memorabele dag 08-08-08.
donderdag 7 augustus 2008
Banaan-rozijnen-muffins
Na de appel-banaan-muffins en de appel-rozijnen-muffins heb ik eergisteren met grotebroer banaan-rozijnen-muffins gemaakt.
(Ons recept is wel iets anders dan dat uit het boekje. Het onze begon namelijk zoals een recept in een Hollands kookboek met "leen een ei bij de buurvrouw")
Nodig:
1 grote, rijpe banaan
2 1/2 dl melk
1 ei (al dan niet geleend)
50 g margarine, gesmolten
170 g bloem, gezeefd
2 tl bakpoeder
75 g poedersuiker
120 g rozijnen
Prak de banaan in een grote kom en werk er de melk, het ei en de margarine door.
Roer er de bloem en het bakpoeder door.
Werk er vlug de suiker en rozijnen door.
Schep het mengsel in 12 ingevette muffinvormpjes.
Bak de muffins 20 minuten in een op 190°C voorverwarmde oven.
Serveer ze warm of koud.
Simple comme bonjour, grotebroer heeft ze (onder toezicht van mama) helemaal zelf gemaakt!
(Ons recept is wel iets anders dan dat uit het boekje. Het onze begon namelijk zoals een recept in een Hollands kookboek met "leen een ei bij de buurvrouw")
Nodig:
1 grote, rijpe banaan
2 1/2 dl melk
1 ei (al dan niet geleend)
50 g margarine, gesmolten
170 g bloem, gezeefd
2 tl bakpoeder
75 g poedersuiker
120 g rozijnen
Prak de banaan in een grote kom en werk er de melk, het ei en de margarine door.
Roer er de bloem en het bakpoeder door.
Werk er vlug de suiker en rozijnen door.
Schep het mengsel in 12 ingevette muffinvormpjes.
Bak de muffins 20 minuten in een op 190°C voorverwarmde oven.
Serveer ze warm of koud.
Simple comme bonjour, grotebroer heeft ze (onder toezicht van mama) helemaal zelf gemaakt!
Pffffffffffffffffff
't Is precies niet mijn tijd van het jaar, de laatste weken. Als ik niet zou wegsmelten van de ondraaglijke hitte, zou ik het zelfs de "winterblues" durven noemen.
Nog enkele dagen en we vertrekken op vakantie.
Jeuj, zou je denken. Neen dus. Ik ben aan het stressen. En nog geen klein beetje.
Volledig in overdrive raas ik rond als een kip zonder kop, ruim hier wat op, zwier daar wat weg, haal ginder nog wat overhoop en zoek overal naar vanalles en vind nergens iets terug.
Grotebroer vindt de laatste dagen precies zijn draai niet. Is het de spanning van het aftellen naar ons vertrek? Of het begin van het nieuwe schooljaar en de overstap naar de lagere school? Ligt het aan de warmte? Wie zal het zeggen. Als je vraagt wat er scheelt, zegt hij "niks". Maar hij komt wel opvallend veel en vaak even contact zoeken. Een kus op mijn arm, een aai op mijn rug, een hoofd tegen mijn been. Kon ik maar in zijn hoofdje kijken om te zien wat hij voelt, wat hem bezighoudt. Ik ben wel heel blij dat het thema "doodgaan" even naar de achtergrond is verdwenen, want daar heeft hij de laatste weken heel veel aandacht aan besteed. Geen idee waar de fascinatie zo plots vandaan kwam, maar je eigen kind horen zeggen dat het wel graag wil doodgaan omdat dat leuk is en hij dan naar de hemel kan om te spelen in de wolken, komt hard aan en zorgt zelfs dat mama, die normaal gezien op alles wel een antwoord klaar heeft, met haar mond vol tanden staat en niet beter weet dan heel boos te worden.
Kleinebroer doet er nog eens een schepje bovenop en ondergaat volgens mij fase rood van de peuterpuberteit. Slaan, bijten, roepen, driftbuien, het hele gamma aan supernanny-scènes is hier de revue al gepasseerd. Waar grotebroer zowat het voorbeeldigste en rustigste kind van de hele wereld was, is kleinebroer een ware challenge voor ons geduld en uithoudingsvermogen. Natuurlijk, zoals TB het zegt: "misschien hadden we toen al moeten zien dat grotebroer "anders" was en hebben we nu met kleinebroer een echte typische peuterjongen in huis". Ja, dat kan hij wel zeggen. Maar ik vind het niet leuk. En bovendien héél vermoeiend.
Zijn woordenschat gaat er echter met rasse schreden op vooruit:
ondertussen roept hij eindelijk naar zijn grotebroer: Ama!
Al lijkt het er in de verste verte nog niet op, het is al een begin.
Verder:
ta-to: tractor
po-poe: pompoen
mo-mo: moto
auto zegt hij nu echt heel mooi
koe
pappe: pakken (als ik hem moet oppakken, met de armpjes hoog in de lucht gestoken)
ditte: ik wil dit (en hij wijst er ook naar)
Amm: An
Oji: Yorick
Oja: Carola
Liewe: Lieve
Pa-pa-paa: papegaai
toeni: Toontje
Nog enkele dagen en we vertrekken op vakantie.
Jeuj, zou je denken. Neen dus. Ik ben aan het stressen. En nog geen klein beetje.
Volledig in overdrive raas ik rond als een kip zonder kop, ruim hier wat op, zwier daar wat weg, haal ginder nog wat overhoop en zoek overal naar vanalles en vind nergens iets terug.
Grotebroer vindt de laatste dagen precies zijn draai niet. Is het de spanning van het aftellen naar ons vertrek? Of het begin van het nieuwe schooljaar en de overstap naar de lagere school? Ligt het aan de warmte? Wie zal het zeggen. Als je vraagt wat er scheelt, zegt hij "niks". Maar hij komt wel opvallend veel en vaak even contact zoeken. Een kus op mijn arm, een aai op mijn rug, een hoofd tegen mijn been. Kon ik maar in zijn hoofdje kijken om te zien wat hij voelt, wat hem bezighoudt. Ik ben wel heel blij dat het thema "doodgaan" even naar de achtergrond is verdwenen, want daar heeft hij de laatste weken heel veel aandacht aan besteed. Geen idee waar de fascinatie zo plots vandaan kwam, maar je eigen kind horen zeggen dat het wel graag wil doodgaan omdat dat leuk is en hij dan naar de hemel kan om te spelen in de wolken, komt hard aan en zorgt zelfs dat mama, die normaal gezien op alles wel een antwoord klaar heeft, met haar mond vol tanden staat en niet beter weet dan heel boos te worden.
Kleinebroer doet er nog eens een schepje bovenop en ondergaat volgens mij fase rood van de peuterpuberteit. Slaan, bijten, roepen, driftbuien, het hele gamma aan supernanny-scènes is hier de revue al gepasseerd. Waar grotebroer zowat het voorbeeldigste en rustigste kind van de hele wereld was, is kleinebroer een ware challenge voor ons geduld en uithoudingsvermogen. Natuurlijk, zoals TB het zegt: "misschien hadden we toen al moeten zien dat grotebroer "anders" was en hebben we nu met kleinebroer een echte typische peuterjongen in huis". Ja, dat kan hij wel zeggen. Maar ik vind het niet leuk. En bovendien héél vermoeiend.
Zijn woordenschat gaat er echter met rasse schreden op vooruit:
ondertussen roept hij eindelijk naar zijn grotebroer: Ama!
Al lijkt het er in de verste verte nog niet op, het is al een begin.
Verder:
ta-to: tractor
po-poe: pompoen
mo-mo: moto
auto zegt hij nu echt heel mooi
koe
pappe: pakken (als ik hem moet oppakken, met de armpjes hoog in de lucht gestoken)
ditte: ik wil dit (en hij wijst er ook naar)
Amm: An
Oji: Yorick
Oja: Carola
Liewe: Lieve
Pa-pa-paa: papegaai
toeni: Toontje
maandag 28 juli 2008
Niet meer dan logisch
Wel, nu moogt ge allemaal zeggen wat ge wilt, maar ik vind dit dus maar de normaalste zaak van de wereld.
En ja, dat gaat geld kosten.
En ja, de begroting heeft al niks op overschot.
En ja, als je van je eigen kind bevalt, heb je die tijd nodig om ook zelf te recupereren en als je adopteert uiteraard niet (dit kan toch enkel een reactie van een man zijn, vinden jullie niet?)
En ja, je weet dat voor je begint te adopteren maar dat wil niet zeggen dat je het daarmee eens moet zijn.
Ik vind dat allemaal maar argumenten om te argumenteren.
Een kind heeft zijn ouders nodig. Vanaf dag één.
En kan een adoptiekind er dan aan doen dat zijn of haar "dag één" pas begint als hij of zij al enkele maanden oud is? Of 2 jaar? Of 5? Is dat dan een reden om maar 6 (en in andere gevallen zelfs maar 4) weken recht te hebben op exclusieve mama- of papa-aandacht? Terwijl een kind geboren in België recht heeft op meer dan het dubbele?
Ik zou juist denken dat net de adoptiekinderen nood hebben aan een veilige en geborgen start in hun nieuwe gezin. Zeker nadat ze in hun tehuizen maar al te vaak het gemis en de warmte van een moeder of vader hebben moeten missen.
Noem mij maar sentimenteel, maar kinderen hebben dezelfde rechten.
Eender waar ze geboren zijn.
En ja, dat gaat geld kosten.
En ja, de begroting heeft al niks op overschot.
En ja, als je van je eigen kind bevalt, heb je die tijd nodig om ook zelf te recupereren en als je adopteert uiteraard niet (dit kan toch enkel een reactie van een man zijn, vinden jullie niet?)
En ja, je weet dat voor je begint te adopteren maar dat wil niet zeggen dat je het daarmee eens moet zijn.
Ik vind dat allemaal maar argumenten om te argumenteren.
Een kind heeft zijn ouders nodig. Vanaf dag één.
En kan een adoptiekind er dan aan doen dat zijn of haar "dag één" pas begint als hij of zij al enkele maanden oud is? Of 2 jaar? Of 5? Is dat dan een reden om maar 6 (en in andere gevallen zelfs maar 4) weken recht te hebben op exclusieve mama- of papa-aandacht? Terwijl een kind geboren in België recht heeft op meer dan het dubbele?
Ik zou juist denken dat net de adoptiekinderen nood hebben aan een veilige en geborgen start in hun nieuwe gezin. Zeker nadat ze in hun tehuizen maar al te vaak het gemis en de warmte van een moeder of vader hebben moeten missen.
Noem mij maar sentimenteel, maar kinderen hebben dezelfde rechten.
Eender waar ze geboren zijn.
Prins en Prinses
Al zolang ik mij kan herinneren, noemt grotebroer mij zijn "prinses" en is hij mijn "prins". Hoe dat zo gekomen is, kan ik mij niet meer herinneren, maar ik vind het wel lief en het maakt mijn dag altijd weer goed. Ook ben ik maandenlang de vrouw van zijn dromen geweest, want hij wilde alleen maar met mij trouwen als hij later groot was.
Onderweg naar de markt vorige week hadden we volgend gesprek:
grotebroer: "Mama, jij bent nog altijd mijn liefste prinses"
mama: "Dat is lief hoor, jongen, jij bent nog altijd mijn liefste prins"
grotebroer: "Voor altijd en eeuwig?"
mama: "Ja, voor altijd en eeuwig".
grotebroer: "Maar ik ga wel niet meer met u trouwen hoor".
Oei? Was de grote liefde voorbij? Was er een nieuwe vlam in zijn leven?
mama: "Oh... Zie je mama dan niet meer graag?"
grotebroer: "Jawehel... maar dat was niet echt hé, mama, dat was maar om te spelen"
We wandelen verder in stilte, tot plots:
grotebroer: "En daarbij, ik ga nooit trouwen. Want dan moet ik kussen en dat vind ik vies".
Voilà, dat is dan ook weer duidelijk.
Onderweg naar de markt vorige week hadden we volgend gesprek:
grotebroer: "Mama, jij bent nog altijd mijn liefste prinses"
mama: "Dat is lief hoor, jongen, jij bent nog altijd mijn liefste prins"
grotebroer: "Voor altijd en eeuwig?"
mama: "Ja, voor altijd en eeuwig".
grotebroer: "Maar ik ga wel niet meer met u trouwen hoor".
Oei? Was de grote liefde voorbij? Was er een nieuwe vlam in zijn leven?
mama: "Oh... Zie je mama dan niet meer graag?"
grotebroer: "Jawehel... maar dat was niet echt hé, mama, dat was maar om te spelen"
We wandelen verder in stilte, tot plots:
grotebroer: "En daarbij, ik ga nooit trouwen. Want dan moet ik kussen en dat vind ik vies".
Voilà, dat is dan ook weer duidelijk.
Crappy Birthday
Ja, ja, u leest het goed, lieve bloglezertjes.
CRAPPY birthday, ik zal het nog eens in grote letters zetten, want hij was dus allesbehalve "happy", mijn birthday.
't Is dat ik hem zo graag zie, dat ik het hem, twee dagen later, wel kan vergeven.
Maar laat het voor eens en voor altijd duidelijk zijn: jarig zijn, dat is niks meer voor mij.
Vanaf nu ben ik 35.
Voor altijd.
CRAPPY birthday, ik zal het nog eens in grote letters zetten, want hij was dus allesbehalve "happy", mijn birthday.
't Is dat ik hem zo graag zie, dat ik het hem, twee dagen later, wel kan vergeven.
Maar laat het voor eens en voor altijd duidelijk zijn: jarig zijn, dat is niks meer voor mij.
Vanaf nu ben ik 35.
Voor altijd.
woensdag 23 juli 2008
Waar heb ik dit aan verdiend?
CMI bezorgde mij de verrassing van de dag: een award voor mijn blog!
Mijn beurt nu om er 7 te nomineren, wat niet zo simpel is, want van de vele blogs die ik (bijna dagelijks) lees, zijn er enkele die zelf al meerdere malen genomineerd zijn (en we gunnen anderen toch ook iets, nietwaar?), enkele waarvan ik weet dat ze een hekel hebben aan die blog-award-dinges (zie verder in dit bericht) en enkele die volgens mij zelfs niet weten dat ik ze volg (maar vanaf zo dadelijk dus wel).
Soit, na lang wikken en wegen, is dit mijn top-7 (in willekeurige volgorde, uiteraard):
Sprokkels
Family of Fools
Hersenspinsels
A blog of her own
Autisme - Wat is autisme?
Het Nieuwsblad Online - kapellen
De weergaloze fratsen van ene zapnimf
Een zéér eervolle vermelding gaat naar de disfunctionele huismoeder en Madame Zsazsa.
Zij vallen buiten categorie omdat ze enig zijn in hun soort en een beschermde blogstatus genieten (en ook omdat ik weet dat ze een bloedhekel aan die blog-award-dinges hebben).
zondag 20 juli 2008
Soms, héél soms
zou ik zo graag eens willen verdwijnen.
Gewoon, even weg zijn.
Maar dan zonder dat iemand het merkt.
Zonder dat iemand me mist of zoekt.
Even rust en stilte, terwijl de wereld verder doordraait.
Ergens, in een parallel universum.
Waar ik kan roepen en tieren,
huilen en schreeuwen,
lachen, luisteren, liggen.
Nietsdoen.
Vaak, héél vaak
voel ik mij alsof ik in dat parallel universum zit.
Terwijl ik nog volop in het "hier" ben.
Alsof ik helemaal gek word.
Iedereen roept en tiert,
huilt en schreeuwt,
lacht naar mij, lacht met mij.
Lacht om mij.
Vandaag voel ik mij slecht.
Gewoon, even weg zijn.
Maar dan zonder dat iemand het merkt.
Zonder dat iemand me mist of zoekt.
Even rust en stilte, terwijl de wereld verder doordraait.
Ergens, in een parallel universum.
Waar ik kan roepen en tieren,
huilen en schreeuwen,
lachen, luisteren, liggen.
Nietsdoen.
Vaak, héél vaak
voel ik mij alsof ik in dat parallel universum zit.
Terwijl ik nog volop in het "hier" ben.
Alsof ik helemaal gek word.
Iedereen roept en tiert,
huilt en schreeuwt,
lacht naar mij, lacht met mij.
Lacht om mij.
Vandaag voel ik mij slecht.
vrijdag 18 juli 2008
Woordenboek
kleinebroer zegt:
a-pe: appel
a-po-pie: appelsien
éé-téé-tie: een twee drie
ni-ebbe: (ik wil dat) niet hebben
auw: als iets/hij valt, als hij slaat *roloog*
éte: eten (als hij nog maar denkt dat er voor hem iets te eten valt)
toe: als iets open staat, moet ik het voor hem dichtdoen
oppa: hopla
pi: Frits (de poes)
poe: poes
ham: boterham
a-to: auto
maar de naam van grotebroer zegt hij nog altijd niet...
a-pe: appel
a-po-pie: appelsien
éé-téé-tie: een twee drie
ni-ebbe: (ik wil dat) niet hebben
auw: als iets/hij valt, als hij slaat *roloog*
éte: eten (als hij nog maar denkt dat er voor hem iets te eten valt)
toe: als iets open staat, moet ik het voor hem dichtdoen
oppa: hopla
pi: Frits (de poes)
poe: poes
ham: boterham
a-to: auto
maar de naam van grotebroer zegt hij nog altijd niet...
De kleine Amadeus
Daarstraks kwam grotebroer vragen of hij een CD mocht opzetten. Ik mompelde vlug "jaja, doe maar" en verwachtte mij aan de lopende-band-pulp van Studio 100.
Groot was dan ook mijn verbazing toen de prachtige muziek van Wolfgang Amadeus Mozart weerklonk.
Dit boekje mét CD heb ik vorige week voor minder dan 2 euro in de solden gekocht bij Kruidvat. Na het eenmaal samen met grotebroer beluisterd te hebben, verdween het al onmiddellijk in het rek en ik kon alleen maar bedenken dat ik mijn illustere pogingen om iets of wat cultuur in ons huis binnen te brengen beter kon opgeven. Maar nu blijkt dat, als je het maar genoeg aanbiedt zonder dwang, de interesse duidelijk vanzelf volgt.
Verwacht geen hoogstaande literatuur, verre van zelfs. Het is een simpel verhaal op rijm waar je tenen soms van gaan krullen. Kinderlijk verteld maar wel heel beeldrijk, wat voor grotebroer net dat is wat hij nodig heeft om zijn interesse vast te houden.
De CD bevat het volledige verhaal (met bijhorende achtergrondmuziek) én enkele stukken uit pianoconcerto's en symfonieën van Mozart. In totaal net geen uur luisterplezier.
In Oostenrijk werd op een dag een jongetje geboren
hij was ontzettend muzikaal - dat kon je zo wel horen
want als hij lag te huilen in zijn wiegje of zijn bed
dan zeiden alle mensen: luister even - opgelet
wat huilt die jongen prachtig - wat ontzettend muzikaal
en zo begint dit boekje - 't is een wonderlijk verhaal...
Het verhaal over de bijzondere jeugd van één van de grootste componisten ter wereld, op rijm verteld voor jonge kinderen.
Een heerlijk voorlees- en prentenboek plus CD over De Kleine Amadeus, met zijn eigen muziek erbij!
Marianne Busser & Ron Schröder
met tekeningen van Dagmar Stam
woensdag 16 juli 2008
Daarom hou ik zo van jou
Omdat je de moed en het doorzettingsvermogen vond om, gedurende 15 maanden, bovenop de zorgen om je gezin en de grillen van ondergetekende, de opleiding tot treinbestuurder bij de NMBS te volgen.
Omdat je 4 keer mondeling examens hebt afgelegd voor de jury in Brussel, nadat je avonden en nachtenlang gestudeerd had en daarbij ook de zorg van kleinebroer op je nam als hij 's nachts wakker werd, zodat ik kon bijslapen.
Omdat je sinds vorige week afgestudeerd bent met 82% en je nu eindelijk je grote droom hebt kunnen waarmaken!
Ik hou van jou, mijn lieve treinbestuurder en ik ben zo ongelooflijk trots op jou!
Omdat je 4 keer mondeling examens hebt afgelegd voor de jury in Brussel, nadat je avonden en nachtenlang gestudeerd had en daarbij ook de zorg van kleinebroer op je nam als hij 's nachts wakker werd, zodat ik kon bijslapen.
Omdat je sinds vorige week afgestudeerd bent met 82% en je nu eindelijk je grote droom hebt kunnen waarmaken!
Ik hou van jou, mijn lieve treinbestuurder en ik ben zo ongelooflijk trots op jou!
Lasagne met gehakt en courgette
Voor een ovenschotel van 23 x 17 cm
1 kg courgettes
2 sjalotjes
1 teentje knoflook
600 gram gehakt
500 ml tomatenpuree
9 voorgekookte lasagnevellen
olijfolie
tijm
geraspte kaas
* Verwarm de oven voor op 210° C.
* Was de courgettes en snijd ze in plakjes. Verhit in een grote koekenpan met antiaanbaklaag een flinke scheut olijfolie. Voeg de courgetteschijfjes toe en breng royaal op smaak met peper en zout. Bak 12 tot 13 minuten onder regelmatig omscheppen.
* Pel de sjalotjes en het teentje knoflook en snipper alles fijn. Haal de courgettes uit de koekenpan en zet ze opzij in een schaal. Doe opnieuw wat olijfolie in dezelfde koekenpan en voeg de sjalotjes en knoflook toe. Fruit 3 minuten aan. Voeg dan het gehakt toe en bak het 5 minuten mee (maak het gehakt met een vork rul).
* Breng een pot met water aan de kook en leg de lasagnevellen er 2 à 3 minuten in. Haal ze eruit en leg ze op een schone theedoek om uit te lekken.
* Doe de tomatenpuree in de koekenpan bij het gehakt en voeg een beetje tijm toe. Breng op smaak met peper en zout. Laat de saus in 8 minuten iets inkoken.
* Beboter de ovenschotel en maak laagjes van achtereenvolgens gehaktmengsel, lasagnevellen, courgettes, lasagnevellen, gehaktmengsel en eindig met een laagje courgettes.
* Bestrooi de lasagne met de geraspte kaas en zet in de oven gedurende 30 minuten.
Vrij naar een recept uit "Pasta & Lasagne" - Libelle Tafelteam
donderdag 3 juli 2008
Thomas de Stoomlocomotief
Vandaag heb ik deze deurdecoratie op de kop kunnen tikken voor 5 euro bij Bart Smit!
Grotebroer is in de wolken!!!
Er lagen er nog 2, iemand interesse?
Dan wil ik wel eens gaan kijken dit weekend of ze er nog zijn!
Daarom hou ik zo van jou
Omdat jij een bos bloemen meebrengt om het goed te maken dat je mij de afgelopen tijd verwaarloosd hebt, terwijl je daar alle redenen voor had.
Grotebroer, Rikki en de kerstboom
Als ik het mij goed herinner, was "Rikki wil een kerstboom" het allereerste échte voorleesboek dat we ooit kochten voor grotebroer op de boekenbeurs. Het werd meteen zijn favoriet en het duurde dan ook niet lang of we konden het blindelings afratelen terwijl we in gedachten de boodschappen voor volgende dag aan het plannen waren.
Later kwamen ook de andere Rikki-boeken in zijn boekenkast terecht en werden ze met evenveel enthousiasme onthaald. "Ridder Rikki" verstootte uiteindelijk het kerstboomverhaal van zijn troon, niet in het minst omwille van de persoonlijke boodschap die Guido Van Genechten erin had neergepend, mét exclusieve Rikki-tekening.
Deze avond echter betrapte ik hem in bed met het kerstboomboek. En dat was ook het boek dat ik nog eens moest voorlezen. Het voelde bijna als iets nostalgisch, uit een ver verleden, waar grotebroer (toen nog kleinebroer) in zijn veel te grote bed, muisstil en met grote ogen vol verbazing en verwondering, niet genoeg kon krijgen van de magie van kerstmis.
zondag 29 juni 2008
Op kamp
Benieuwd hoe grotebroer het ervan af bracht tijdens zijn nachtje kamperen op school?
Een beknopt verslag en enkele leuke foto's (wie vindt grotebroer?) vinden jullie HIER.
Tegen 22u30 sliep hij eindelijk in. Tegen 2u30 was hij terug klaarwakker door de muggen (waar hij toch zo bang van is, domme mama die dat vergeten te melden was tegen de juf), om dan de verdere nacht slechts hazeslaapjes te doen tot het alweer (veel te vroeg) licht werd. Toen ik hem woensdagmiddag naar boven bracht, sliep hij halverwege de trap al in mijn armen, het arm schaap.
Ongelooflijk ook hoe de juf alweer haar uiterste best heeft gedaan om zijn slaapritme te respecteren (door het gedetailleerd instructieblad dat ik haar op verzoek had meegegeven). Vermits grotebroer nog altijd in slaap valt met zijn Winnie The Pooh-projector, mocht ik hem meegeven. Achteraf blijkt dat ze er met alle kindjes samen naar gekeken en geluisterd hebben en dat ze het allemaal heel leuk vonden. Sommige kindjes hebben zelfs ook al zoiets gevraagd aan hun ouders, nu maar hopen dat ik daar geen problemen mee ga krijgen.
Maar hij vond het dus leuk en dat vinden wij het voornaamste. Hij heeft ons wel heel erg gemist (tot in de ruimte, voorbij de hemel en helemaal terug tot in Australië), was even verdrietig, maar wilde toch proberen om het leuk te vinden en is dan maar heel flink gebleven.
En of wij dat flink vinden, we zijn trots op onze jongen!
Een beknopt verslag en enkele leuke foto's (wie vindt grotebroer?) vinden jullie HIER.
Tegen 22u30 sliep hij eindelijk in. Tegen 2u30 was hij terug klaarwakker door de muggen (waar hij toch zo bang van is, domme mama die dat vergeten te melden was tegen de juf), om dan de verdere nacht slechts hazeslaapjes te doen tot het alweer (veel te vroeg) licht werd. Toen ik hem woensdagmiddag naar boven bracht, sliep hij halverwege de trap al in mijn armen, het arm schaap.
Ongelooflijk ook hoe de juf alweer haar uiterste best heeft gedaan om zijn slaapritme te respecteren (door het gedetailleerd instructieblad dat ik haar op verzoek had meegegeven). Vermits grotebroer nog altijd in slaap valt met zijn Winnie The Pooh-projector, mocht ik hem meegeven. Achteraf blijkt dat ze er met alle kindjes samen naar gekeken en geluisterd hebben en dat ze het allemaal heel leuk vonden. Sommige kindjes hebben zelfs ook al zoiets gevraagd aan hun ouders, nu maar hopen dat ik daar geen problemen mee ga krijgen.
Maar hij vond het dus leuk en dat vinden wij het voornaamste. Hij heeft ons wel heel erg gemist (tot in de ruimte, voorbij de hemel en helemaal terug tot in Australië), was even verdrietig, maar wilde toch proberen om het leuk te vinden en is dan maar heel flink gebleven.
En of wij dat flink vinden, we zijn trots op onze jongen!
donderdag 26 juni 2008
Thomas de Stoomlocomotief
Het walhalla voor de fans van Thomas de Stoomlocomotief vind je HIER
Allemaal in Britse Pond en uiteraard mits een extra verzendingstoeslag, maar wees nu eerlijk: als je hiermee de eeuwige liefde van je zoon kunt kopen, dan doe je dat toch zeker?
Alleen jammer dat ze net dit artikel enkel in the UK leveren :-(
Allemaal in Britse Pond en uiteraard mits een extra verzendingstoeslag, maar wees nu eerlijk: als je hiermee de eeuwige liefde van je zoon kunt kopen, dan doe je dat toch zeker?
Alleen jammer dat ze net dit artikel enkel in the UK leveren :-(
Muffins
Deze wintermama postte op haar privé-blog een heerlijk recept voor appel-banaan-muffins.
Ik paste het een beetje aan als volgt:
150g zelfrijzende bloem (ipv volkorenbloem)
150g suiker
mespunt nootmuskaat
1 banaan
1 golden appel (ipv een zure appel)
2 eieren
125ml vloeibare boter (ipv 125ml olie)
2dl karnemelk
Verwarm de oven voor op 180°C.
Vet de muffinvormpjes in.
Bloem, nootmuskaat en suiker in een kom doen.
In het midden een kuiltje maken, daar de fijngesneden stukken fruit in doen.
Eieren, boter en karnemelk in een kom doen en bij de droge ingrediënten gieten. Roeren tot de ingrediënten goed vermengd zijn.
Het mengsel in de vormpjes scheppen tot ze voor driekwart gevuld zijn.
25 minuten bakken tot ze gerezen en lichtbruin zijn (in mijn oven heb ik ze 35 minuten laten bakken omdat ze nog te nat waren)
Geïnspireerd door dit recept, bakte ik ook nog appel-rozijnen-muffins:
150g zelfrijzende bloem
150g suiker
mespunt kaneel
1 handje vol rozijnen
1 golden appel
2 eieren
100ml vloeibare boter (ipv 125ml olie)
2dl karnemelk
Volg de beschrijving zoals in het vorige recept.
Dit was het resultaat:
Ik paste het een beetje aan als volgt:
150g zelfrijzende bloem (ipv volkorenbloem)
150g suiker
mespunt nootmuskaat
1 banaan
1 golden appel (ipv een zure appel)
2 eieren
125ml vloeibare boter (ipv 125ml olie)
2dl karnemelk
Verwarm de oven voor op 180°C.
Vet de muffinvormpjes in.
Bloem, nootmuskaat en suiker in een kom doen.
In het midden een kuiltje maken, daar de fijngesneden stukken fruit in doen.
Eieren, boter en karnemelk in een kom doen en bij de droge ingrediënten gieten. Roeren tot de ingrediënten goed vermengd zijn.
Het mengsel in de vormpjes scheppen tot ze voor driekwart gevuld zijn.
25 minuten bakken tot ze gerezen en lichtbruin zijn (in mijn oven heb ik ze 35 minuten laten bakken omdat ze nog te nat waren)
Geïnspireerd door dit recept, bakte ik ook nog appel-rozijnen-muffins:
150g zelfrijzende bloem
150g suiker
mespunt kaneel
1 handje vol rozijnen
1 golden appel
2 eieren
100ml vloeibare boter (ipv 125ml olie)
2dl karnemelk
Volg de beschrijving zoals in het vorige recept.
Dit was het resultaat:
dinsdag 24 juni 2008
Woordenboek
grotebroer zegt:
een luchtdraaier (ventilator)
kleinebroer zegt:
mama
papa
ape (slapen)
pupa (bumba)
popa (hopla)
titi (flappie)
wiewe (lieve)
oa (carola)
tite (drinken of kindje)
een luchtdraaier (ventilator)
kleinebroer zegt:
mama
papa
ape (slapen)
pupa (bumba)
popa (hopla)
titi (flappie)
wiewe (lieve)
oa (carola)
tite (drinken of kindje)
Abonneren op:
Posts (Atom)
