Crappy Birthday

Ja, ja, u leest het goed, lieve bloglezertjes.

CRAPPY birthday, ik zal het nog eens in grote letters zetten, want hij was dus allesbehalve "happy", mijn birthday.

't Is dat ik hem zo graag zie, dat ik het hem, twee dagen later, wel kan vergeven.

Maar laat het voor eens en voor altijd duidelijk zijn: jarig zijn, dat is niks meer voor mij.

Vanaf nu ben ik 35.

Voor altijd.

6 jaar!

Grotebroer wordt 6 jaar vandaag.

6 jaar van vreugde en verdriet, van lachen en plezier, van pijn en troosten, van oneindig veel houden-van "tot in de ruimte en voorbij de hemel".

De grote dag zelf is toen geëindigd met drama en paniek, maar een gelukkige afloop met veel gekrijs en een prachtige jongen als beloning voor het lange wachten. Ook de weken en maanden die erop volgden brachten een heuse rollercoaster van emoties met zich mee. Euforie, zwarte gaten, vlinders in de buik. Elke keer weer op en neer, van uitbundige blijdschap tot bodemloze uitzichtloosheid. Maar ook daar vochten we ons door.

Het laatste jaar bracht opnieuw een mallemolen op gang die ons tot het uiterste getest heeft. Ook nu weer brak ik even. Ook nu weer dacht ik "Waarom? Waarom jij? Waarom ik?".

Maar dan ben jij er weer. Zonnetje van mijn hart. Kindlief waar ik zoveel van hou. Mama huilt terwijl ze dit schrijft. Omdat ik eindelijk weet wat het is, die moederliefde waar alle boekjes over schrijven. Die roze wolk, het "mijn kind, schoon kind", de leeuwin die haar welp beschermen zal, koste wat het kost.

Want mama houdt van jou, lieve jongen. Heel veel. Zoveel dat het pijn doet soms. Als ik denk wat je nog te wachten staat in het leven. Ik zou je altijd en eeuwig willen beschermen tegen die boze harde wereld. Maar jij vindt zelf je weg wel, dat weet ik nu. Het is alleen zo moeilijk om je los te laten. Om je te zien vallen en weer opstaan.

Maar ik zal er zijn. Altijd. En eeuwig ook. Dat beloof ik je.

Gelukkige verjaardag, flinke vent.

1 jaar!

Het eerste verjaardagsfeestje is achter de rug, oef! Zaterdag had ik het geniale plan om zelf de taarten te bakken voor het feest zondag. Kwestie van eens iets anders te eten dan altijd maar dezelfde biscuitfruittaart van bij de bakker. En daarbij, ik vond dat ze daar veel te veel geld voor durfden vragen. Wat zij konden, zou ik ook wel kunnen en misschien nog wel veel beter. Dikke puh!

Het kon niet misgaan, het zou niet misgaan en het mocht niet misgaan.

Zoals het een echte Bridget Jones-kloon als ik betaamt, ging het dus wel mis. En niet een klein beetje, al is dat het understatement van deze week.

Na 4 uur zweten en zwoegen in de keuken had ik dit resultaat:

De chocoladetaart wilde niet rijzen en eindigde als een platte, harde en loodzware koek waarmee je zelfs Mister Universe van zijn sokken kon meppen.

De bananentaart mislukte nog voor ik er zelfs maar aan kon beginnen nadat de bodem na een nacht opstijven in de ijskast in honderden stukken verkruimelde terwijl ik hem ontvormde.

Goddank liet mijn gevestigde waarde mij toch niet in de steek: de tiramisucake lukte wonderwel en zakte deze keer eens niet terug in nadat ik hem uit de oven had gehaald.


En dus besloot ik zondagochtend nog vlug een cake uit mijn hoed tevoorschijn te toveren. Het recept was bijgesloten bij de nieuwe taartvorm die ik zaterdag in allerijl had gekocht. Het resultaat, mits wat creatieve impulsiviteit mijnentwege, was dit: amandelcake met gepocheerde peren en slagroom.



Hoeft het gezegd dat de reservefruittaart die we toch nog bij de bakker haalden, onaangeroerd in de diepvries is beland voor het volgende feestje?

Ik ben stiekem wel heel erg trots op mezelf en de complimentjes deden meer dan deugd!

Kleinebroer vond het allemaal wat te overweldigend, grotebroer vond het dan weer geweldig en wij zuchten vol nostalgie omdat het morgen alweer dag op dag 1 jaar geleden is dat we vol spanning naar het ziekenhuis reden om ons tweede wondertje te verwelkomen.

Gelukkige verjaardag kleinebroer!